Τέλος στο ψεύδος: η Κύπρος δεν είναι πλυντήριο χρήματος

Είναι συνηθισμένο σε καιρό κρίσης οι κατεστημένες αντιλήψεις μερικές φορές να εκθεμελιώνονται πλήρως ενώ άλλες φορές να διατυπώνονται καθ’ υπερβολή  ώστε να δικαιολογούν ακόμα και τις πιο σκληρές αποφάσεις. Το να βλέπεις όμως τους αξιωματούχους της Ένωσης να χρησιμοποιούν ως επιχείρημα μια περιρρέουσα φήμη ως επιχείρημα για την επιβολή σκληρότατων μέτρων στην κυπριακή οικονομία είναι πολύ λυπηρό.

Για να μην μακρηγορώ, η Κύπρος δεν είναι πλυντήριο χρήματος και είναι προσβολή το ότι αποκαλείται έτσι από τους «εταίρους» (αν και μπορεί σύντομα να φτάσουμε στο σημείο ακόμα και οι εκπρόσωποι του δικού μας πολιτικού συστήματος να εκμεταλλευτούν το ίδιο επιχείρημα για να πειθαναγκάσουν την Κύπρο σε μια αποδοχή των ενωσιακών επιταγών. Ελπίζω να διαψευστώ.).

Θα εκμεταλλευτώ ξεδιάντροπα την διατυπωμένη άποψη συνεργάτη στο εξωτερικό για να υπερασπιστώ (αν έχει ακόμα σημασία) την κυπριακή δημοκρατία στην προσπάθειά της να βρει τη λύση… μπροστά στο αδιέξοδο.

Είναι αλήθεια ότι οι μισές καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες ανήκουν σε ρωσικές εταιρίες ή Ρώσους πολίτες αλλά αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι τα χρήματα βρίσκονται εκεί για να «ξεπλυθούν». Πολλά χρόνια νωρίτερα, η Κύπρος όπως και η Ελβετία ίσως να μπορούσαν να αποτελέσουν φορολογικούς παραδείσους κι επομένως επιθυμητούς προορισμούς για ξέπλυμα χρήματος. Ακόμα και τότε όμως, η Κύπρος δεν αποτελούσε έναν πραγματικό offshore προορισμό διότι οι κυπριακές εταιρίες πάντοτε είχαν την υποχρέωση υποβολής χρηματοοικονομικών εκθέσεων και ποτέ δεν έτυχαν απαλλαγής από τη φορολογία. Τέτοιου είδους οφέλη προσέφεραν μόνο παράδεισοι όπως οι Παρθένες Νήσοι, ο Παναμάς, ο Μαυρίκιος και άλλοι. Ειδικά από τη δεκαετία του 1990 και μετά η Κύπρος πραγματικά δεν μπορούσε να αποτελεί προορισμό ξεπλύματος χρήματος καθώς οι μηχανισμοί ελέγχου συναλλαγών εξελίχθηκαν βαθμιαία ενώ η απόφαση για ένταξη στην ΕΕ ουσιαστικά θεμελίωσε ένα σύστημα πολύ αυστηρών ελέγχων ( βλ. KYC) το οποίο επέβαλαν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα τα οποία είχαν μάλιστα και εποπτικό ρόλο.

Money laundering in the washing machine

Αντίθετα, η Κύπρος αποτέλεσε και αποτελεί έναν εξαιρετικό προορισμό για τα καθαρά ρωσικά κεφάλαια επειδή ισχύει ακόμα (και θα δούμε για πόσο) η διμερής συμφωνία μεταξύ Κύπρου και Ρωσικής Ομοσπονδίας για την αποφυγή διπλής φορολόγησης η οποία και λειτουργεί υπό τον έλεγχο των κυπριακών και των ρωσικών φορολογικών αρχών. Στην πραγματικότητα, το υπάρχον σύστημα εποπτείας παρέχει διπλούς ελέγχους στις χρηματοοικονομικές ροές και πιθανότατα διαδραματίζει έναν ιδιαίτερα αποθαρρυντικό ρόλο σε όσους θα επιθυμούσαν να «κρύψουν» ρωσικά κεφάλαια. Μα τότε, θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, που ξεπλένεται το όποιο ρωσικό βρόμικο χρήμα; Μα σε προορισμούς μεγάλης συγκέντρωσης και εκμετάλλευσης κεφαλαίων, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου (βλ. το σκάνδαλο της Τράπεζας της Νέα Υόρκης).

Η Κύπρος είναι ένας ελκυστικός προορισμός για τα ρωσικά κεφάλαια και για μερικούς ακόμα λόγους. Οι κυπριακές εταιρίες επιλέγονται από τα ρωσικά κεφάλαια ως οχήματα επενδύσεων διότι μπορούν να συσταθούν και να λειτουργήσουν με βάση το αγγλικό δίκαιο το οποίο είναι καταφανώς πιο ελκυστικό αλλά και προβλέψιμο από το ρωσικό. Επιπλέον, οι κυπριακές εταιρίες μπορούν να επωφεληθούν του θεσμού της μεσεγγύησης ο οποίος, απλά, δεν υπάρχει στη Ρωσία! Γενικά, η Κύπρος προσφέρει τη σταθερότητα που χρειάζονται τα ρωσικά κεφάλαια μέσα σε ένα πλαίσιο τήρησης του νόμου.

af-cyprus4-20130319135545684806-620x349

Ας ξεφύγουμε λοιπόν από τη συνωμοσιολογία και τις υπερβολές και ας μην προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τις πιέσεις που ασκούνται στην Κύπρο μέσα από το πρίσμα της υποτιθέμενης διαφθοράς του κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Αν μη τι άλλο, αυτό μας καθιστά απολύτως ίσους και ίδιους με όσους Ευρωπαΐους στις απαρχές της ελληνικής οικονομικής κρίσης εξαπέλυαν μύδρους εναντίον της δομής της ελληνικής κοινωνίας για να δικαιολογήσουν τα, όπως αποδείχτηκε, αναποτελεσματικά μέτρα που λήφθηκαν από την προηγούμενη και τη σημερινή κυβέρνηση.

Η αλήθεια για το σημερινό αδιέξοδο της Κύπρου πιθανότατα αποτελεί ένα μείγμα χείριστων πολιτικο-οικονομικών επιλογών των κυπριακών κυβερνήσεων, μιας  βλοσυρής πανευρωπαϊκής οικονομικής κατάστασης αλλά και μιας απίστευτης ανικανότητας των ενωσιακών θεσμών να διαχειριστούν τις οικονομικές προκλήσεις μέσα από την πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη η οποία, εξάλλου, αποτέλεσε και το θεμέλιο του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Ας μην ξεχνάμε, η σημερινή κατάσταση της Κύπρου οφείλεται και (αλλά όχι βέβαια αποκλειστικά)  στις ριζικά διαφορετικές προσδοκίες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και ειδικά της Γερμανίας από την ευρωζώνη. Το χάσμα είναι πρωτίστως πολιτικό, κάτι το οποίο διαφαίνεται όχι μόνο από την ένταση μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων αλλά και από τις τριβές με τις ΗΠΑ αλλά και τον «ενοχλητικό» ανατολικό γείτονα, τη Ρωσία.

Πάντως, ανάμεσα στους οικονομικούς «μεγάλους αδελφούς» που αναφέραμε, μην βιαστείτε να διαλέξετε πλευρά: η γερμανική πολιτική ηγεσία φαίνεται ανέτοιμη ή «ύποπτα» αφελής ώστε να αναλάβει τα ηνία της Ευρώπης, οι ΗΠΑ σιωπούν μπροστά σε όσα συμβαίνουν και σταδιακά εστιάζουν το ενδιαφέρον τους αλλού… και η Ρωσία, εν μέσω της τρομερής κυπριακής κρίσης, εκβιάζει την Κύπρο με ανταλλάγματα ενώ εκτοξεύει και επισήμως απειλές ότι θα ακυρώσει τη (μέχρι πρότινος «χρυσή») συμφωνία αποφυγής της διπλής φορολόγησης.

Μεταξύ Σκύλλας, Χάρυβδης… και άλλων, λοιπόν, η Κύπρος προσπαθεί τώρα να σταθεί όρθια. Πληρώνει λάθη διαχείρισης, πληρώνει τη συγκυρία και πληρώνει την ανικανότητα της Ένωσης. Σίγουρα όμως  δεν πληρώνει το κόστος της υποτιθέμενης διαφθοράς.

Ετικέτες: , , , , , , , , , ,

Κατηγορίες: Διεθνείς Σχέσεις & Διεθνής Οικονομία, Διεθνη

cube02

Subscribe to our RSS feed and social profiles to receive updates.

Αρέσει σε %d bloggers: